Arena en sfeer (ideeën over licht)
Maandag 7 oktober
The Tree of Life geeft het gevoel van een herinnering door de cameravoering en de muziek, vooral in de scene: Dad's Gone. Een sfeer, een gevoel van kinderlijke onschuld die ik wil laten zien in het begin van mijn film zag ik daarin terug.
In Sweet Home Alabama, een genre en verdere betekenis van de film die niets te maken heeft met waar mijn interesse ligt op het moment, heb je een veld/zandvlakte in schemering en twee kinderen die achter elkaar aan rennen. Ook hoe zij bij de grond zitten liet mij denken aan een kuil die er zou kunnen zijn. Hierin zie ik de arena voor me. In het begin van de film licht, zodra er een kuil is steeds donkerder.
Ik dacht na over het gebruik van licht en hoe de tijd het licht verandert, door Marit Weerheijm bij Kort! op het NFF. Haar film En Route speelt zich af gedurende een zonsopgang. Van donker naar licht. Ik zag voor me hoe ik zou willen experimenteren met een lang shot waarbij het van licht naar donker of andersom gaat en de omgeving voor het personage dat gevolgd wordt daardoor veranderd. De arena anders aan gaat voelen.
Ook in Post Tenebras Lux, een film van Carlos Reygadas, heb je transitie in licht. We gaan van licht naar donker, door het weer en de tijd. Ook het geluid veranderd daardoor, andere dieren en insecten komen in actie. Ooit lang geleden stuurde mijn vader mij deze openingsscene en hij is mij altijd bij gebleven. Helaas konden we hem vier dagen lang niet vinden, maar we gaven niet op! Een heel mooie inspiratiebron qua beeld, geluid en arena. Het doet mij denken aan het deel in het verhaal dat een van de kinderen kwijt is en de ander zoekt, en zich steeds bewuster wordt van de eenzaamheid als ook de zon onder gaat. Als kijker krijg je namelijk meteen het gevoel van oei, moet dat kind wel alleen zijn op deze plek als het donker wordt?
Ik ga als test vanavond als het donker wordt lopen en aan een stuk door filmen. Ik ga gewoon wandelen, zonder doel, slechts het zien van het verschil in licht.
The Tree of Life geeft het gevoel van een herinnering door de cameravoering en de muziek, vooral in de scene: Dad's Gone. Een sfeer, een gevoel van kinderlijke onschuld die ik wil laten zien in het begin van mijn film zag ik daarin terug.
In Sweet Home Alabama, een genre en verdere betekenis van de film die niets te maken heeft met waar mijn interesse ligt op het moment, heb je een veld/zandvlakte in schemering en twee kinderen die achter elkaar aan rennen. Ook hoe zij bij de grond zitten liet mij denken aan een kuil die er zou kunnen zijn. Hierin zie ik de arena voor me. In het begin van de film licht, zodra er een kuil is steeds donkerder.
Ik dacht na over het gebruik van licht en hoe de tijd het licht verandert, door Marit Weerheijm bij Kort! op het NFF. Haar film En Route speelt zich af gedurende een zonsopgang. Van donker naar licht. Ik zag voor me hoe ik zou willen experimenteren met een lang shot waarbij het van licht naar donker of andersom gaat en de omgeving voor het personage dat gevolgd wordt daardoor veranderd. De arena anders aan gaat voelen.
Ook in Post Tenebras Lux, een film van Carlos Reygadas, heb je transitie in licht. We gaan van licht naar donker, door het weer en de tijd. Ook het geluid veranderd daardoor, andere dieren en insecten komen in actie. Ooit lang geleden stuurde mijn vader mij deze openingsscene en hij is mij altijd bij gebleven. Helaas konden we hem vier dagen lang niet vinden, maar we gaven niet op! Een heel mooie inspiratiebron qua beeld, geluid en arena. Het doet mij denken aan het deel in het verhaal dat een van de kinderen kwijt is en de ander zoekt, en zich steeds bewuster wordt van de eenzaamheid als ook de zon onder gaat. Als kijker krijg je namelijk meteen het gevoel van oei, moet dat kind wel alleen zijn op deze plek als het donker wordt?
Ik ga als test vanavond als het donker wordt lopen en aan een stuk door filmen. Ik ga gewoon wandelen, zonder doel, slechts het zien van het verschil in licht.
Reacties
Een reactie posten